De schrijftherapie van Fuzzy Bear
Ik ben dit weblog begonnen om een en ander gewoon lekker van mij af te kunnen schrijven.
Met name die dingen waar ik (voor mijn gevoel) met niemand over kan of durf te praten.
Dat is ook de reden dat ik dit anoniem doe.
Soms vind ik het moeilijk om over dingen te praten, schrijven is mij altijd al beter afgegaan.
Vandaar deze ‘schrijftherapie”

Voel je vrij om te reageren.
Dan heb ik toch nog het idee dat ik er met iemand over praat.

Dit weblog wasik begonnen omdat ik ergens mee zat, en het van mij af wilde schrijven. Inmiddels zit ik er niet meer mee, en dat is te merken aan dit weblog. Ik heb het schandelijk verwaarloost.  Het laatste halfjaar ben ik ook aktief geweest op de site ValtAf, inmiddels ben ik mijn overtollige kilootjes kwijt en heb daar niet zo veel meer te zoeken. Heb er ook leuke mensen leren kennen. Helaas de laatste tijd is het er niet zo leuk meer, en heb ik iets van ik kap er maar mee, en laat ik maar veer verder gaan met mijn weblog. Daar af en toe wat schrijven en ik zie wel wie er reageert.

A man was exploring caves by the seashore. In one of the caves he
found a canvas bag with a bunch of hardened clay balls. It was like
someone had rolled clay balls and left them out in the sun to bake.
They didn’t look like much, but they intrigued the man, so he took the
bag out of the cave with him. As he strolled along the beach, he would
throw the clay balls one at a time out into the ocean as far as he could.
He thought little about it, until he dropped one of the clay balls and
it cracked open on a rock. Inside was a beautiful, precious stone!
Excited, the man started breaking open the remaining! clay balls. Each
contained a similar treasure. He found thousands of dollars worth of
jewels in the 20 or so clay balls he had left. Then it struck him.
He had been on the beach a long time. He had thrown maybe 50 or 60 of
them clay balls with their hidden treasure into the ocean waves. Instead
of thousands of dollars in treasure, he could have taken home tens of
thousands, but he had just thrown it away!

**********************************
Pass this on to another CLAY BALL

The Husband Store
==================

A store that sells husbands has just opened in New York City,
where a woman may go to choose a husband.

Among the instructions at the entrance is a description of how
the store operates. You may visit the store ONLY ONCE!

There are six floors and the attributes of the men increase as
the shopper ascends the flights. There is, however, a catch…
you may choose any man from a particular floor, or you may
choose to go up a floor, but you cannot go back down except to
exit the building!

So, a woman goes to The Husband Store to find a husband.
On the first floor the sign on the door reads: Floor 1 –
These men have jobs and love the Lord.

The second floor sign reads: Floor 2 –
These men have jobs, love the Lord, and love kids.

The third floor sign reads: Floor 3 – These men have jobs, love
the Lord, love kids, and are extremely good looking.
“Wow,” she thinks, but she feels compelled to keep going.

She goes to the fourth floor and sign reads: Floor 4 – These men
have jobs, love the Lord, love kids, are drop- dead gorgeous and
help with the housework.
“Oh, mercy me!” she exclaims, “I can hardly stand it!”

Still, she goes to the fifth floor and the sign reads: Floor 5 -
These men have jobs, love the Lord, love kids, are drop-dead
gorgeous, help with the housework, and have a strong romantic
streak.

She is so tempted to stay, but her suspense and curiosity get
the best of her and she continues on to the sixth floor.

She gets to the 6th floor and the sign reads:

Floor 6 – “You are visitor 4,363,012 to this floor.
There are no men on this floor. This floor is here to simply
prove that women are impossible to please. Thank you for
shopping at The Husband Store. Watch your step as you exit the
building, and have a nice day!”

~Husband author unknown~

A great mother’s day story:

A woman, renewing her driver’s license at the County Clerk’s office was asked by the woman recorder to state her occupation. She hesitated, uncertain how to classify herself. “What I mean is,” explained the recorder, “do you have a job or are you just a…?”

“Of course I have a! job,” snapped the woman. “I’m a Mom.”

“We don’t list ‘Mom’ as an occupation; housewife covers it,” said the recorder emphatically.

I forgot all about her story until one day..I found myself in the same situation, this time at our own Town Hall. The Clerk was obviously a career woman, poised, efficient and possessed of a high sounding title like,
“Official Interrogator” or “Town Registrar.” “What is your occupation?” she probed.

What made me say it? I do not know. The words simply popped out. “I’m a Research Associate in the field of Child Development and Human Relations.”*

The clerk paused, ball-point pen frozen in midair and looked up as though she had not heard right. I repeated the title slowly emphasizing the most significant words. Then I stared with wonder as my pronouncement was written in bold, black ink on the official questionnaire.

“Might I ask,” said the clerk with new interest, “just what you do in your field?”

Coolly, without any trace of fluster in my voice,I heard myself reply, “I have a continuing program of research, (what mother doesn’t) in the laboratory and in the field (normally, I would have said indoors and out). I’m working for my Masters (the whole darned family), and already have four credits (all daughters). Of course, the job is one of the most demanding in the humanities (any mother care to disagree?), and I often work 14 hours a
day (24 is more like it). But the job is more challenging than most run-of-the-mill careers and the rewards more of a satisfaction than just money.”

There was an increasing note of respect in the clerk’s voice as she completed the form, stood up and personally ushered me to the door.

As I drove into our driveway, buoyed up by my glamorous new career, I was greeted by my lab assistants — ages 13, 7, and 3. Upstairs I could hear
our new experimental model (a 6 month old baby) in the child development program, testing out a new vocal pattern. I felt I had scored a beat on bureaucracy! And I had gone on the official records as someone more
distinguished and indispensable to mankind than “just another mom”.

Motherhood! What a glorious career! Especially when there’s a title on the door.

Does this make grandmothers “Senior Research associates in the field of Child Development and Human Relations”, and great grandmothers Executive Senior Research Associates? I think so!!! I also think it makes Aunts “Associate Research Assistants.

bedacht me net dat wat ik in mijn dagboek zet op die afval site dat ik dat hier ook kan doen,

Vrijdag 12 mei,

Ff pauze hoor. Bakkie koffie erbij. Ben de trapkast aan het opruimen, dus alles moet eruit. Tjonge wat staat daar een hoop zooi opgeslagen! Heb al het nodige weggegooid.

Werd net gebeld door de thuiszorg. Voor wie ik werk, maar ik ben niet in dienst bij ze. Ik ben in dienst van een andere organisatie die mij weer uitbesteed aan de thuiszorg.
Vorige week stond ik voor een dichte deur bij een cliënt die in het ziekenhuis was opgenomen.
Ze hadden wel een ander adresje voor mij, maar dat was helemaal aan de andere kant van de stad. Dat heb ik dus geweigerd, dat is het voordeel van oproepkracht zijn.
Kort daarvoor had ik ook al melding gemaakt van een onveilige situatie bij een cliënt.
Nu belde ze dus om te zeggen dat ze moeite had met mijn flexibiliteit. Het gebied was vergroot dus het kon gebeuren dat ik in een ander deel van de stad een adresje kreeg. Als ik die flexibiliteit niet kon geven dan overwoog ze om mij terug te geven aan die andere organisatie.
Ik heb verteld dat grotere afstanden voor mij lastig zijn omdat ik op tijd thuis wil zijn voor mijn kinderen.
Toen ik daar kwam werken waren de gebieden kleiner en had ik ook alleen maar adresjes in mij eigen wijk, ideaal.
Ik heb gezegd dat ik er over na zal denken, maar niet gezegd dat het op mij als chantage overkwam.
Heb mijn organisatie ook maar even gebeld, maar degene die ik moest hebben was er niet, maar haar collega heeft het aangehoord en zal een mailtje sturen en dan wordt er nog contact met mij opgenomen.
Ik wacht dus maar weer even af.
Het rommelt dus behoorlijk wat werk betreft, toch maar eens gaan kijken naar wat anders.Maar waar vind je iets wat goed te combineren is met de schooltijden van de kinderen? Waar kan ik zeggen dat ik tijdens schooltijden niet beschikbaar ben?
Ik heb geen vangnet voor mijn kinderen, geen moeder, schoonmoeder of zus/schoonzus die ze op zou kunnen vangen als ik moet werken.
Puberdochter kan ik wel alleen thuislaten, maar alle3 dat risico neem ik niet. Het kan goed gaan, maar ik ken mijn koters…dus de kans dat het fout gaat is net zo groot aanwezig.

Thuiswerk? Dat valt vaak ook vies tegen, en dan heb je al die zooi weer in je huis. Terwijl ik er naar aan het streven ben het hier wat netter en opgeruimder te krijgen.
Ik weet het, mission impossible, maar als je het niet probeert….

Hopelijk komt er iets leuks op mijn pad, het gebeurt anderen ook zo vaak, mag het mij nou ook eens gebeuren?

Als ik zeg dat ik wat vaker hier weer langs ga komen moet ik dat natuurlijk wel doen…
Voor je het weet ben je weer een paar weken verder.

Pas geleden werd ik weer behoorlijk getriggerd, zal geen details geven, maar het had met J. te maken.
Ik baalde daar behoorlijk van, dacht echt dat het achter me lag.
Het bleek dus dieper te zitten dan ik dacht.
Ik plaatste wat gedichten uit het verleden in mijn dagboek op die site.
Ook al waren ze jaren geleden geschreven, ze pasten ook in het nu, en het was leuk om te lezen dat er mensen zijn die zich er ook in herkenden.
Naar aanleiding van die gedichten kreeg ik een mailtje met een nogal persoonlijke vraag.
Daar heb ik heel open en eerlijk op geantwoord, hoewel het best lastig was om te omschrijven hoe ik mij voelde. Gevoelens zijn rare dingen.
Die persoon heeft met de beste bedoelingen die mail doorgestuurd aan J.
Daar kreeg ik een niet zo leuke mail van.
Heel gek, maar door die mail had ik opeens geen last meer van die triggers!
Door die mail bevestigde hij eigenlijk dat hij inderdaad een ongelooflijke @#$%^& is. En ben nu volkomen genezen! Daar is hij naar iedereen toe de leuke vlotte kerel. Ik ben er van overtuigd dat de ware aard van het beestje vroeg of laat naar boven zal komen.

Ik voel me nu kiplekker nu ik dat hoofdstuk echt definitief heb af kunnen sluiten. Het klinkt misschien gek, maar ik voel me nu een stuk sterker en zelfverzekerder.

Verder nog wat kletspraat, vandaag lekker de ramen in de huiskamer gelapt en de banken in zomerstand gezet.
Dus ik heb niet stil gezeten, ook al is er nog genoeg te doen, mar alles op zijn tijd.

Dinsdag 25 april

Afgelopen zaterdag even lekker met puberdochter de stad in geweest.
Zij heeft er weer een broek bij ( zo’n knie/kuit broek maatje 34!!!!) met een heel leuk shirtje erbij. Bij H&M hebben we allebei en hemdshirtje gekocht, zij maatje S en ik maatje M.
Toen zijn we naar de Hans Anders gegaan en heb ik een nieuwe bril uitgezocht, over een kleine 2 weken is ie klaar. Met een zonnebril op sterkte erbij, ze hadden weer eens een aanbieding. Ik was eerst van plan om te wachten tot ik streef zat, maar tja dan is die aanbieding voorbij, in een paar dagen tijd krijg ik er geen 3 kilo af, of ik moet een pot laxeerpillen leegslikken Laat ik dat maar niet doen, mijn darmen beginnen zich nu eindelijk een beetje te herstellen.

Gisteren, maandag een enerverende dag, nou ja enerverend is misschien een groot woord.
Ik belde aan bij mijn cliënt, en hij was nog in ochtendjas, en dat is niks voor hem. Hij keek mij verbaasd aan, en ik zei : Het is toch maandag?
Begon even aan mijzelf te twijfelen.
Hij zei, dat hij in de war was, dat het niet goed ging met hem.
Ik zei, zal ik toch maar even binnen komen. Hij wankelde een beetje, en ik heb ‘m maar even ondersteund totdat hij veilig en wel in zijn stoel zat.
Ik vroeg of hij al gespoten had. Hij is namelijk suikerpatiënt.
Dat had hij. Toen vroeg ik of hij al gegeten had, dat had hij nog niet.
Hij wilde dat er een dokter zou komen. Ik zei, ik bel de dokter even en dan geef ik u wat te eten.
Met de assistente sprak ik af dat ik even zou overleggen met de verpleegkundige, die ook altijd op maandag komt ivm de medicijnen omdat zij een en ander beter zou kunnen inschatten dan ik dat kan.
Toen gaf ik meneer wat te eten.
Gelukkig kwam mijn collega van de verpleging vroeg en ik vertelde haar e.e.a. en zij ging er mee verder.
Deze meneer heeft ook psychische klachten, al gaat het de laatste jaren goed. Als alles maar op een vaste tijd gebeurt, soort van vastheid en regelmaat daar heeft hij baat bij. Als ik een keer niet kan komen ivm vakantie vertel ik hem dat ruim van tevoren en vertel dat ik na 2 weken gewoon weer van de partij ben. Schrijf het ook op zijn kalender. Collega, constateerde ook een en ander, en nam contact op met dokter, in overleg met dokter nam zij weer contact op met iemand van de ambulante begeleiding. Die kwam ook, en die was zeer kordaat en had iets van, ik kan niet bepalen of het psychisch of lichamelijk is, en zij belde de dokter en die was er binnen het half uur.
Tussen de bedrijven door toch nog wat huishoudelijk werk gedaan, en toen het mijn tijd was, en ik wist dat meneer in goede handen was ben ik weggegaan.
Zo zie je maar weer, je kan iets plannen of in gedachten hebben, het kan altijd toch weer anders lopen.
En dan zeggen ze dat je geen band mag hebben met je cliënten.
Nou dat gebeurt automatisch als je ergens een paar jaar over de vloer komt.
Al kom je als huishoudelijke hulp, je bent ook dat luisterend oor voor die mensen.
Bij deze meneer naai ik ook wel eens een knoop aan, of repareer een los naadje ergens in. Het hoort niet bij mijn taken, maar ach, tijdens het koffie drinken is het toch zo gebeurd. Zolang er geen misbruik van gemaakt word heb ik er geen problemen mee.

Dat was werk, kan me niet meer herinneren wat ik ‘s middags gedaan heb, nou ja de boodschappen in ieder geval. Halverwege kwam ik er achter dat ik mijn portemonnee vergeten was, dus weer terug naar huis om die te halen.
Zo kom je ook aan je beweging
O ja, ik weet het alweer, was nog even met jongste dochter naar school meegeweest , ze had een spreekbeurt over cavia’s en had de cavia’s even meegenomen. Ik wachtte in de hal om ze na afloop weer mee nar huis te nemen.
Juf zei, dat ik er wel bij mocht blijven. Maar dat leek me niet zo’n goed idee. Want als ik er bij zou mogen blijven, dna is de kans er dat andere ouders dat ook willen. Daar had juf niet aan gedacht. Jongste dochter had een 8 voor haar spreekbeurt.

Onze Bep ( parkiet) was al een tijdje niet helemaal in orde. Gisteren zei ik tegen manlief, Die ligt op een ochtend met haar pootjes omhoog. Ze deed een beetje vreemd. Ze ging op de grond van de kooi zitten. Na het eten zei ik nog eens tegen manlief, Het duurt niet lang meer.
Manlief keek in de kooi en zei, Ze is al niet meer!
Hij heeft haar in de tuin begraven, daar liggen Bella en Bink ( de valkparkieten) en Bennie (kanarie) ook
Onze vogelbestand is de laatste tijd dus aardig uitgedund, Nu hebben we dus nog alleen Bob ( parkiet) en Bram ( kanarie)
We hebben nog genoeg beesten over hoor, zonder beesten om me heen zou ik het erg saai vinden. Ben er mee opgegroeid met dieren om mij heen, ouders hebben nog een tijdje en dierenwinkel gehad.

Nou ik geloof dat jullie zo weer aardig op de hoogte zijn van mij wel en wee van de afgelopen paar dagen.

Ik leef nog!
heb mijn weblog grandioos verwaarloost de laatste tijd.
Af en toe werd ik toch nog ahw getriggerd door het hele J. gebeuren, maar nu weet ik 100% zeker dat het een klojo 1e klas is, en ik de nodige tijd er aan verspild heb. Nou ja, beter laat dan nooit er achter komen he.
Ik durf nu te zeggen dat het een afgesloten hoofdstuk is, dat dacht ik eerder ook, maar helaas was dat dus niet het geval. Maar door een voorvalletje vorige week, en een boze mail van hem, heb ik echt iets van, inderdaad je bent een klojo, en ik ben stom geweest al die tijd te hopen dat het niet zo zou zijn, verspilde tijd en energie.
gelukkig zijn er nog genoeg aardige en lieve mensen op deze aardkloot aan wie ik wel mijn tijd en energie wil geven.

zal mijn best doen hier weer wat vaker wat te plaatsen.

het gaat goed met mij, voel me lekker in mijn vel zitten.

Heey hallo allemaal,

Ik dacht, ach, laat ik iedereen eens even up-daten over mijn welzijn

Ik voel me de laatste tijd wel goed en dit gevoel steekt er met kop en schotel bovenuit. Toch beleef ik zo hier en daar wel het een en ander en ik ben er helemaal infuus van.

Leerde iemand kennen die werkelijk een heldendaad verrichtte en hij  kreeg een staande ovulatie. Toch worden zijn daden niet overal even erg getolereerd en op zo een moment dan sta je mooi voor Jan met de korte lul.
Ik weet het, het is allemaal wat kut maar krachtig en jullie begrijpen er waarschijnlijk niets van maar ik erger me kostelijk.

Laatst nog zoiets, Ik stond helemaal triplex. Nu weten jullie dat ik geen opgever ben. Ik ben van mening: De aandeelhouder wint.

Al is het soms wel vechten tegen de bierkraan.

Je hebt van die momenten en dan escaleert het helemaal uit de hand.

Ik zei al tegen desbetreffende: joh, je brengt me helemaal van mijn abrikoos.

Het is het één of het twee.

Weet je wat hij tegen me zegt? Pak je borst maar vast!
Dat legt natuurlijk geen doden aan de zeik.
Ik vind dat dan weer hetzelfde als iemand dood maken met een blije mus. Daar heb je toch niets aan?!

Okay, okay. Je moet een gegeven paard niet in de bek zeiken. Maar er zijn grenzen hoor!

Toch was het niet goed voor onze verstandhouding….de stiltes werden zo erg…Je kon een speld in een hooiberg horen vallen.

Ik heb geprobeerd erover te praten maar het antwoord wat ik steevast kreeg was:Och dat geeft toch niets uit. Dus dat helpt geen nut. Heb serieus mijn best gedaan om het te lijmen,. Heb gezegd: Kom,laten we met een schone luier beginnen. Maar niets hielp meer. Einde oefening.

Soms ga ik nog wel eens op stap om mijn hoofd even lekker te legen.

Voor BOB spelen is dan niet aan mij besteed. Het zit namelijk zo:Ik moet niet teveel rijden; ik moet nog drinken.

Laatst liep het een beetje uit de hand…..had weer eens veel te veel gedronken en zei tegen een  Hell’s Angel: ‘Ga eens opzij met je brommer.’
Er waren3 doden, waarvan 2 ernstig. Hell’s Angel was er overigens slecht aan toe.. Hij was opslag halfdood.

Ik zit dan achteraf wel eens te denken hè…Misschien ben ik wel heel intelligent, ik weet alleen niet wat dat betekent. Ik bedoel…Ik spreek vloeibaar Nederlands. Maar ja…of dat voldoende bewijs is….

Je komt op momenten in je leven nog wel eens wat oude bekenden tegen.

Niet zo leuk als ze je dan melden dat ze met jou nog een varkentje te schillen hebben, maar goed.

Iedereen en alles is te vergeven, toch! Ik dacht, laat ik het goede voorbeeld op vergevingsgebied maar eens geven. De beste stuurlui staan tenslotte aan de wallen

Ik dacht: Ik moet nu de koe bij de uiers vatten. Ik bedoel…Qua geld kost dat financieel niet duur. En heb dus mijn welverdiende excuses gemaakt J

Laatst was het zo vreselijk laat…tijd om met de kippen naar bed te gaan.

had er weer veel denkwerk op zitten maar goed, voor mezelf besloten: We hoeven niet opnieuw het ei uit te vinden. Dus tijd weer voor wat rust. Toch ben ik er erg door gevaccineerd. Maar ach…dat introduceert me niks. Weetje, daar kraait geen hond naar.

Ik mag wel zeggen dat ik het persoon ben dat eerst even de kat uit de boom zeikt.

Op zich niets mis mee natuurlijk. Zeker niet als het regent dat het pijpt.

Ik zal in ieder geval nooit de uitdrukking gebruiken: “Ik ben mooi met de aap uit de mouw gelogeerd”.

Maar ondanks dat ik wat voorzichtig ben van tijd tot tijd kan ik ook helemaal gaan voor een goed plan. Dan ben ik iemand die vooraan staat en vol overgave roept:

“We gaan er met verkrachte eenden tegenaan!”

En waarom? nou…. daar krijg je stierballen van.
Ik heb ook mijn afleiding nodig anders zak ik weg in een postanale depressie.

En dat willen we niet meemaken…of wel.

Wel wil ik graag van te voren op de hoogt zijn van alle ontwikkelingen en neem dan ook graag eerst polsstokhoogte. Niet te veel risico’s want anders is het zuipen of verpompen.

Wil wel graag op het scherpst van de schede zijn.

Heb ik jullie trouwens al verteld dat ik een leuke jas op de kip getokt heb?

Okay, het is even een zijspoor maar dat mag de prut niet drekken.
Sorry, neemt u mij niet dadelijk. Dit hele verhaal is natuurlijk steen geil.
Executeert u mij.

Ik beweeg lekker veel de laatste tijd. laatst had ik een klein ongelukje…. Ik heb een gespierde scheur
Ik zal het voorval eens anaalysren.

Of toch maar niet….
Anders krijg je weer van die vragen hè….”Wat insemineer je daarmee? “
Ik ben erg quensecont.

Een ding kan ik wel vertellen…Ik voelde me een beetje disney worden.

Maar ik geloof dat ik maar eens een eind moet breien aan deze up-date
Ik zie de lul al hangen.

Dit gaat niemand meer volgen, veel te veel info ineens. Of ik vergeet iemand in te lichten…krijg je dat weer…”U bent mij vergeten over te slaan.”
 

Okay…Oost west, lest best!
Voor je me de volgende keer aan zult kijken alsof je vuur ziet branden.

Veel liefs, 
Fuzzybear
·